‘Until there is a cure, there’s LDN’
Low Dose Naltrexone (LDN) is een medicijn dat kan worden ingezet bij de behandeling van auto-immuunziekten, infectieziekten, neuro-degeneratieve ziekten en een aantal vormen van kanker.
De werking van LDN berust op het reguleren van het immuunsysteem, de homeostase en de celgroei. Dit zijn processen, die als ze uit balans raken, de basis vormen voor het onstaan van ziekten.
Voor sommige aandoeningen waarvoor nog geen goed werkend medicijn voorhanden was zoals bijvoorbeeld MS, de ziekte van Crohn, en Fibromyalgie, kan Low Dose Naltrexone als een doorbraak worden gezien. Tot nu toe bestonden er alleen symptoombestrijders voor deze patiënten. Bij een aanzienlijk deel van de patiënten stopt door LDN de progressie en treedt zelf enige remissie (functieherstel) op. Het welbevinden en de kwaliteit van leven nemen daardoor, vaak drastisch, toe.
Naltrexone is in de jaren ’80 ontwikkeld als medicijn tegen heroïneverslaving. Het betreft hooggedoseerde, 50-150 mg tabletten, goedgekeurd door de Amerikaanse FDA (Food and Drug Administration). Het patent op Naltrexone is al verlopen. In een veel lagere dosering (een ‘low dose’, 1,5 tot 4,5 mg), blijkt Naltrexone o.a. het immuunsysteem te moduleren. Infecties, auto-immuunreacties en soms zelfs tumoren, kunnen door het immuunsysteem zelf weer adequaat worden aangepakt, waardoor symptomen en pijn vaak verminderen.
Naltrexone in de lage dosering is helaas nog steeds ‘off label’, door gebrek aan fondsen voor grootschalig klinisch onderzoek, dat nodig is om het in de lage dosering voor de nieuwe toepassing geregistreerd te krijgen. De farmaceutische industrie investeert dit geld niet, omdat ze het niet snel kunnen terugverdienen, LDN is immers al een generiek medicijn en daarom goedkoop. Dat maakt LDN een zogenaamd ‘stiefkindgeneesmiddel’. LDN mag echter wel worden voorgeschreven door artsen.
In de VS, Engeland en Ierland worden al sinds 2005 congressen over LDN georganiseerd en op kleinere schaal vindt wetenschappelijk onderzoek wel degelijk plaats. Dit wordt vaak gefinancierd door universiteiten en fondsen die door patienten bij elkaar zijn gebracht. Naar het effect van Low Dose Naltrexone bij MS, de ziekte van Crohn en Fybromyalgie is zo bijvoorbeeld al een aanzienlijk aantal kleinere onderzoeken verricht. Het belangrijkste blijft tot nu toe ‘patient based evidence’. En dat is overtuigend.
Overigens is de lijst met ziekten en aandoeningen waarvoor LDN profijtelijk kan zijn, veel langer. Dat wekt dan ook vaak argwaan, maar is heel goed te verklaren als men kijkt, naar wat die ziekten en aandoeningen met elkaar gemeen hebben en wat LDN precies doet. Nederland is helaas nog een woestijn, wat de kennis over LDN betreft.
De kostenbesparing die LDN kan opleveren voor de gezondheidszorg, is aanzienlijk. Low Dose Naltrexone kost een paar tientjes per maand, in tegenstelling tot de veelheid aan dure medicijnen die chronisch zieke patiënten in de doelgroep nu gebruiken. Zolang LDN niet geregistreerd is, moeten de meeste mensen het bovendien zelf betalen.
Patiënten over de hele wereld spannen zich in voor het verspreiden van kennis vanwege de goede resultaten die ze aan den lijve ervaren. Er is wel eens beweerd, dat het belang van de ontdekking van LDN gelijk gesteld kan worden aan de ontdekking van penicilline. Alleen profiteren zo weinigen er nog van, door gebrek aan kennis en informatie. Artsen kunnen daarom tegen een bijdrage in de verzendkosten via info@lowdosenaltrexone een DVD bestellen ‘Voices of LDN’, samengesteld door de LDN Research Trust.
Ook deze site is het initiatief van een patiënt met een auto-immuunaandoening en LDN-gebruiker. Doel is relevante informatie samen te brengen en een deel daarvan in het Nederlands beschikbaar te maken. En als gevolg daarvan een makkelijker verkrijgbaarheid voor patiënten. De website zal regelmatig worden aangevuld met nieuws en informatie.
